Begin altijd in het Spaans!
Ik weet dat wat ik nu ga zeggen bij sommigen weerstand oproept.
Er zijn mensen die zelfs zeggen: dat is niet waar, je overdrijft. Maar ik spreek uit eigen ervaring.
Op Mallorca heb ik het zelf meegemaakt. En in de afgelopen 10 jaar heb ik duizenden Nederlanders en Vlamingen geholpen met de Spaanse taal. En er zijn veel mensen die precies hetzelfde ondervonden hebben.
Zeg je 1e zin in het Spaans
Ik ontvang heel veel mail en heel veel verhalen van mensen. En die zijn niet altijd leuk, want ze hebben iets meegemaakt in Spanje waardoor ze beseften, ik moet echt de taal spreken.
En ik zeg dan, begin altijd eerst in het Spaans. En dat hoeft niet perfect. Helemaal niet. Maar start de 1e zin in het Spaans en de Spanjaard tegenover jou heeft gelijk een andere mening over jou. Dan ziet hij dat je moeite doet. Dat je wel wilt, maar dat Spaans spreken best lastig is. En als hij heel toevallig toch Engels spreekt dan zal hij dat zeker kenbaar maken.
Niet geaccepteerde buitenlander
Pablo keek me aan met een glimlach die tegelijk vriendelijk én ondoorgrondelijk was.
Ik stond daar, midden op het dorpsplein, en ik wist dat ik in zijn ogen al in een hokje zat.
Buitenlander.
Niet omdat ik er anders uitzag. Niet omdat ik met sokken in mijn sandalen liep.
Maar omdat ik begon met: Do you speak English?
Ik zal het moment nooit vergeten. Ik wilde alleen maar weten waar ik een fles water kon kopen. Maar ik kreeg geen antwoord. Alleen een schouderophaal, een glimlach en… stilte.
Toen ik doorliep hoorde ik hem zachtjes guiri zeggen.
Dat deed iets met me. En ik had er zo´n hekel aan. En het was niet de eerste keer. Ik moet toch gewoon Spaans kunnen spreken, zelfstandig zijn. Alles kunnen vragen. Keer op keer kwam ik Spanjaarden tegen die toch echt niet verder kwamen als No English
Een buitenstaander
Toen ik met Tomás zijn familie bezocht, spraken ze uren met elkaar aan tafel. Luid, vrolijk, vol gebaren, handen, schaterlachen. En ik? Ik zat erbij. Ik lachte maar een beetje mee.
Ik vroeg honderd keer wat iets betekende. Ik voelde me een klein kind.
Een buitenstaander.
Wat niemand je vertelt als je naar Spanje gaat emigreren, of een tweede huis koopt, of overwintert: je kúnt daar wonen, maar dat betekent nog niet dat je erbij hoort.
Want wie de taal niet spreekt, blijft buiten de kring.
Je voelt het in alles.
Aan de toon bij de dokter.
Aan het gefronste gezicht bij de gemeente.
Aan de aannemer die zegt dat hij geen tijd heeft — maar wél tijd maakt voor je Spaanse buurman.
Aan de slager die nét iets minder geduld heeft.
Aan het telefoontje dat je uitstelt omdat je het Spaans toch niet begrijpt.
Spanjaarden zijn geweldig en helpen je altijd
Je voelt het in de blik van mensen die denken:
Waarom leer je onze taal niet, als je hier woont?
Dat is geen onvriendelijkheid. Het is trots.
Spanjaarden zijn enorm warm. Ze helpen je graag. Ze hebben alle tijd voor je. En ze doen alles voor je. Maar ze willen na verloop van tijd één ding weten: Doe jij moeite om ons te begrijpen?
En daar gaat het mis bij zoveel Nederlanders en Vlamingen in Spanje.
Ze denken dat Engels wel genoeg is. Of ze zijn bang om fouten te maken.
Of ze hebben eerder al eens een cursus gedaan die te moeilijk, te saai of te ingewikkeld was.
Dus blijven ze hangen. In hun bubbel. In hun stilzwijgende frustratie.
Ze wonen in Spanje, maar ze leven er niet. Of ze krijgen te horen van bijvoorbeeld een Spaanse kapper in Málaga: completo. Gewoon omdat die kapper geen zin heeft in een buitenlander die hem niet begrijpt. Of ze komen met de meest vreemde verzoeken. En ze willen altijd met pin betalen.
Het Spaanse dorpsgevoel
Ik heb het ook hier meegemaakt in het dorp. Er kwamen 2 Nederlanders wonen. En mijn dorpsgenoten, superlief, ze probeerden ze overal bij te betrekken. Met handen en voeten, want Engels spreekt hier niemand. En ze waren zo lief en ik was zo trots op de gastvrijheid van mijn Spaanse dorpsgenoten.
Maar toen die 2 Nederlanders na 3 jaar nog steeds antwoord gaven in het Engels of hun schouders ophaalden toen kwamen mijn dorpsgenoten naar mij toe en zeiden. Nou wij weten het ook niet meer hoor, ze spreken nog steeds geen Spaans.
En van dit soort verhalen heb ik alle soorten en maten. Een Nederlandse kwam aan met haar auto bij de garage. De eigenaar loopt naar buiten zwaaiend NO English. Totdat zij begon in het Spaans. Zijn houding veranderde volledig en ze werd prima geholpen.
En het kán anders
Ik ken honderden cursisten die het roer hebben omgegooid.
Zoals Wil, die zei: Ik ben 73, dacht dat ik te oud was, maar nu praat ik gewoon met mijn buren in het Spaans.
Of Netteke, die schreef:
Het was zo cool om Spaans te spreken op vakantie, dankzij de beginnerscursus. Bedankt Cintha!
Want als je Spaans spreekt… Dan verandert alles.
Je hoort erbij.
Je maakt grapjes op de markt.
Je buurvrouw nodigt je uit voor een café con leche.
De tandarts legt alles rustig uit.
De politie neemt je serieus.
Je bent geen guiri meer. Je bent een van hen.
Spreek Spaans in 8 weken, dat lukt iedereen
En dat is geen kwestie van talent, of jarenlange studie.
Je hoeft niet naar school. Je hoeft geen dikke boeken door te ploegen.
Je hoeft alleen maar elke dag een paar simpele stapjes te zetten.
Dat is wat mijn unieke methode doet, die ik in 1996 al zelf toepaste.
Die maakt van jou iemand die Spaans durft te spreken.
Niet perfect. Wél duidelijk. Wél met zelfvertrouwen. Wél begrepen.
Spreek Spaans in 8 weken - 30 minuutjes per dag - dat lukt iedereen met mijn unieke, snelle & makkelijke stapjes in de online Beginners & Semi-Gevorderden cursus.
En dan zul je het zelf merken.
Dat Spanjaarden een ander gezicht krijgen als jij hun taal spreekt.
Dat ze trots op je zijn. Dat je plots bij het dorp hoort.
Dat de deuren opengaan.
Omdat jij laat zien: ik woon hier niet alleen.
Ik leef hier.
Un beso,
Cintha
www.supergoedspaansleren.nl/cursussen-overzicht