Buenos dias lieve Spanje liefhebber
Ik wil je meenemen naar een ochtend die ik nooit vergeet.
Het was Feestweek in ons dorp – Fiestas del Melón in Los Guadalperales. Zie de LIVE video´s op www.instagram.com/cintha_supergoedspaansleren.nl
En dan gebeurt er iets moois. De straat verandert in één grote eettafel. Lange tafels naast elkaar. En daar zaten we. Zestig vrouwen. Jong en oud. Gezellig aan het ontbijten in de ochtendzon. Nadat we eerst een wandeling naar het eind van het dorp hebben gedaan.
Dit is Spanje zoals ik het meeste liefheb. Geen haast. Geen agenda. Gewoon samen zijn. Typisch Spaans, eten, aan tafel, gezellige gesprekken met mooie mensen.
De zin die bleef hangen
Tussen het gelach en het koffie inschenken door hoorde ik één vrouw, ik denk dat ze ergens in de 70 is, iets zeggen in het algemeen. Ze zei het heel gewoon. Alsof het de normaalste zin van de wereld was.
Elke leeftijd is weer een andere etappe in je leven.
Ik bleef even stil zitten met die zin. Zo simpel en zo waar.
Want dat is het toch. Je twintiger jaren voelen anders dan je dertiger jaren. Je veertiger jaren voelen weer anders. Elke etappe heeft zijn eigen kleur. Zijn eigen les. Zijn eigen vrijheid.
Vanaf je veertigste verandert er iets moois
Ik merk het ook bij mezelf. Vanaf mijn veertigste is er iets losgelaten. De mening van een ander weegt niet meer zo zwaar. Ik doe de dingen die ik wil doen. Ik zeg de dingen die ik wil zeggen. En ik voel me daar heerlijk vrij bij.
Misschien herken je dit wel. Die stille stem die vroeger zei wat zullen ze wel niet denken. Die stem wordt zachter en je komt tot het besef. Dit is mijn leven, en wanneer is dat afgelopen? En dit geeft je dus ruimte. Ruimte voor jou. Voor jouw dromen. Voor jouw pad.
Dat is precies waarom ik zoveel hou van oudere mensen om me heen. Ze hebben die etappes al doorleefd. En ze dragen die wijsheid met zich mee alsof het niets is.
Mijn schoonmoeder en haar wereld
Dit geldt niet voor iedereen. Neem mijn schoonmoeder. Drieëntachtig jaar jong. Een prachtige vrouw met een heel eigen kijk op het leven. Met alles zoals ik nooit in het leven wil staan!
Ik zie bij haar nog iets van vroeger terug. Soms doet ze iets niet. Of juist wel. Puur omdat ze denkt aan wat de mensen wel niet zullen zeggen. Die gedachte zit er bij haar generatie soms nog dieper in. En dat snap ik ook wel. Zij groeide op in een andere tijd. Met andere regels.
Ze zegt ook weleens tegen mij. Vertrouw niet zomaar iedereen hoor. Er lopen genoeg slechte mensen rond.
En dan glimlach ik en zeg ik tegen haar. Ik vertrouw iedereen. Tot het tegendeel bewezen is.
Waarom ik kies voor vertrouwen
Dit is echt hoe ik in het leven sta. Ik geef mensen altijd het voordeel van de twijfel. Ik geloof in het goede. En weet je wat het mooie is. Mensen kunnen veranderen.
Ik ben zelf ook niet meer dezelfde vrouw als vijftien jaar geleden. Toen ik naar Spanje verhuisde was ik iemand anders dan nu. Ik ben gegroeid. Ik ben opener geworden. Vrijer. Vrolijker.
En als ik zelf zo kan veranderen dan geloof ik dat ieder ander dat ook kan. Dus waarom zou ik dan met wantrouwen door het leven gaan. Dat voelt zo zwaar. Zo beperkend.
Ik kies liever voor het andere pad. Het glas is halfvol. Altijd.
Het glas is halfvol
Dit is misschien wel mijn grootste levensles. Positief denken brengt je zoveel verder dan negatief denken. Het is echt zo simpel.
Als je in kansen denkt zie je kansen. Als je in problemen denkt zie je problemen. Jij kiest elke ochtend opnieuw hoe je naar je dag kijkt.
Ik zie het bij mezelf terug. Ik ben iemand die aan gaat van mensen. Die gelooft dat dromen uitkomen. Die geen beren op de weg ziet maar een pad vol mogelijkheden.
En eerlijk. Ik hou niet zo van doemdenken. Van mensen die alles zwaar maken. Die in problemen blijven hangen. Het leven is al kort genoeg. Waarom zou je het jezelf dan moeilijk maken. En daarbij denk ik dat je voor je omgeving ook niet de leukste persoon bent.
Wat die ochtend mij leerde
Die ochtend tussen die zestig vrouwen leerde mij iets moois. Elke fase van je leven heeft zijn eigen schoonheid. Je hoeft nergens spijt van te hebben. Je hoeft niet terug te verlangen naar vroeger.
Jong zijn is mooi. Ouder worden is ook mooi. Elke etappe brengt je dichter bij wie je werkelijk bent.
En in Spanje voel ik dat nog sterker dan waar dan ook. Hier leven mensen echt vol. Ze genieten van het moment. Ze zitten samen aan een lange tafel in de ochtendzon en praten over het leven alsof er niets vanzelfsprekender is. Nooit haast, geen stress.
Dat is de Spaanse levenskunst. En daar mag jij ook middenin gaan staan.
Jouw eigen etappe
Misschien ben jij ook toe aan een nieuwe etappe. Een etappe waarin je stopt met malen over wat een ander vindt. Een etappe waarin je jouw droom gaat leven. Misschien is dat een leven in Spanje. Misschien is dat gewoon meer vrijheid in je hoofd.
Wat het ook is. Ik geloof dat het iedereen kan lukken.
En misschien begint die nieuwe etappe wel met iets kleins. Zoals de Spaanse taal leren spreken. Zodat jij je straks net zo thuis voelt als ik die ochtend tussen die zestig vrouwen. Zodat jij mee kan praten. Mee kan lachen. Mee kan leven.
Stap voor stap opent die geweldige Spaanse wereld zich voor jou. En daar heb je echt de taal voor nodig. En dat hoeft niet perfect. Juist niet. Gewoon jezelf zijn, zorgen dat je genoeg woorden kent. Alleen de hoognodige grammatica en altijd antwoord geven in het Spaans.
Wil je dat graag, en het liefst volgende week al een gesprekje voeren in het Spaans. Probeer eerst eens mijn NIEUWE Gratis Spaanse Lessen. www.supergoedspaansleren.nl/gratis-spaanse-lessen
Un beso
Cintha
info@supergoedspaansleren.nl als je het leuk vindt om je verhaal te delen of een vraag te stellen.
