Ze zeiden: oh laat je al je zekerheden achter? Wat knap dat je het durft. En dan dacht ik, hoezo? De enige zekerheid die je hebt dat is dat je vandaag leeft. Morgen kan alles weer anders zijn.
Vrijheid
Genieten van het leven, van NU vind ik belangrijk. En onbewust voelde ik een enorme drang naar vrijheid. Maar ook naar het uit die sleur stappen. Naar die routine die je jaar in jaar uit volgt.
En we stapten in een Vito-bus volgeladen met alles wat we hadden. Tomás en ik, voorin. De rest van ons leven achter in de bus samen met de hond en de kinderen van toen 10 en 12 jaar.
Het gevoel dat je weer leeft
Op zoek naar avontuur. We zeiden ook tegen elkaar, we gaan het één jaar proberen. We zien wel wat er op ons pad komt. En dit gaf echt een gevoel van: yeah ik leef weer, we duiken het onbekende in. Wat gaan we meemaken? En we reden richting een dorpje in Extremadura waar we bijna niemand kenden, de kinderen spraken nog geen woord Spaans en waar de supermarkt sloot als hij zin had.
Dat was elf jaar geleden.
En weet je wat ik nu denk? Dat was de perfecte timing. Je zal mij nooit horen zeggen: ¨had ik dit maar eerder gedaan of dat. Ik denk dat iets op je pad komt als je er klaar voor bent. En als je de volgende stap mag gaan zetten. In ieder geval als je je gevoel volgt.
Hoe het begon
Het leven heeft soms een rare manier om je in de goede richting te duwen.
In 2013 verloor ik mijn vader. Binnen tien dagen. Dat is het soort verlies dat alles door elkaar gooit. Ineens weet je niet meer waarom je doet wat je doet. Waarom je de dingen uitstelt die je écht wilt. Waarom je wacht op het juiste moment, op meer geld, op meer zekerheid.
Ik wilde graag gaan. De kinderen wilden het ook wel een jaartje proberen. Tomás niet, die is dol op Nederlanders en het werken daarmee en het klimaat. Maar goed 3 tegen 1. En we besloten om te gaan. Eén jaar, zo zeiden we. Gewoon proberen. Gewoon voelen hoe het is om in Spanje te wonen in plaats van op vakantie te zijn.
Dat ene jaar werd twee. Twee werd vijf. Vijf werd tien.
En nu zit ik hier op mijn terras, met mijn hond aan mijn voeten, en kan ik me eerlijk gezegd niet meer voorstellen dat ik ergens anders zou willen zijn.
Waarom Spanje werkt
Als mensen me vragen wat het geheim is, zeg ik altijd hetzelfde: Spanje geeft mij vrijheid, altijd een vakantiegevoel ook al werk ik 80 uur per week. Altijd die zon, altijd buiten eten.
Het leven hier heeft een ritme. Een tempo. De middag is heilig. De avond is voor mensen. De ochtend is voor rust. Niemand rent. Niemand haast zich. Het café op de hoek heeft dezelfde tafels buiten staan als tien jaar geleden. Dezelfde mensen zitten er. Er wordt gelachen.
Dat klinkt misschien saai als je het leest. Het is het tegenovergestelde.
Er is iets heel bevrijdend aan een cultuur die zegt: het leven is er om van te genieten, niet om zo snel mogelijk door te komen.
Genieten
De Spanjaarden hebben dat in hun genen zitten. En na elf jaar denk ik dat ik steeds meer denk als een Spaanse. Ook erger is me soms groen en geel hoor, maar daarover ga ik hebben tijdens mijn gratis Challenge: 5 dagen Spaans voor het ECHTE Leven van 25 t/m 29 mei. Doe maar mee www.supergoedspaansleren.nl/challenge
Mijn Spaanse vriendschappen groeiden. Mijn leven groeide. En ik begon duizenden mensen te helpen hetzelfde te doen, de binnendoorweg geven naar het Spaanse leven.
En dan Extremadura
Oké. Hier moet ik even dieper op ingaan.
Want als je Spanje zegt, denken mensen aan Barcelona. Aan Madrid. Aan de Costa Brava vol parasols en sangria. Aan Ibiza. Aan de toeristische routes die iedereen afrijdt en die inmiddels zo vol zitten dat je soms denkt: ben ik nu in Spanje of in een pretpark over Spanje?
Extremadura is dat allemaal niet.
Extremadura is het Spanje dat de meeste mensen nooit zien. En dat is precies waarom ik er gek op ben.
Dit is de regio die grenst aan Portugal. De regio die de conquistadores heeft voortgebracht, de mannen die Amerika ontdekten. Hernán Cortés kwam hier vandaan. Francisco Pizarro ook. Ze kwamen uit dit ruige, trotse, warme land en gingen de wereld veroveren.
Dat gevoel zit er nog steeds in. In de lucht. In de mensen. In de dorpjes die eruitzien alsof de tijd er stilstond rond 1640.
De stilte die je hier vindt
Extremadura is de minst bevolkte regio van heel Spanje.
En dat betekent iets.
Het betekent dat je kunt rijden door een landschap van eikenbossen en kurkeiken, langs varkens die vrij rondlopen en dikke, vette jamones maken, zonder één auto tegen te komen. Het betekent dat de nachthemel hier zo donker is dat je de Melkweg ziet als een echte witte streep boven je hoofd. Het betekent dat het dorpsplein van jou is, van de locals, van de kinderen die er voetballen en de oude mannen die op banken zitten.
Geen selfie-sticks. Geen rijen. Geen influencers die een foto maken van hun ontbijt.
Gewoon leven. Echt leven
Ik herinner me mijn eerste Semana Santa hier in het dorp. El Encuentro heet de processie op Paaszondag, het moment dat Maria haar zoon ontmoet na de opstanding. Twee beelden worden door smalle straatjes gedragen, komen van twee kanten, en als ze elkaar vinden, buigen ze drie keer naar elkaar.
Ik stond erbij en dacht, wat is dit dan? Echt sommige tradities zijn zo grappig.
Niet omdat ik bijzonder religieus ben. Maar omdat ik voelde hoe echt dit was. Dit waren geen toeristen die een show kwamen bekijken. Dit waren buren. Families die dit al generaties lang doen. Iedereen applaudisserend en elk jaar juichen om hetzelfde tafereel. En ik mag er altijd bij zijn en dan zeggen ze, zorg dat we er goed op staan hè. Ze denken vaak dat ik één of andere reporter ben. Maar die warmte, dat lieve en zorgzame. Die saamhorigheid. Dat is óók Extremadura.
Het landschap dat je adem afneemt
Wie denkt dat Extremadura saai is, heeft het nog nooit écht gezien.
In het noorden heb je de Sierra de Gredos, met bergtoppen die in de winter vol sneeuw liggen. Daartussen liggen valleien zo groen dat je vergeet dat je in Spanje bent. Het Nationaal Park Monfragüe is een van de mooiste vogelgebieden van Europa. Gieren cirkelen er boven de rotsen. Zwarte ooievaars nestelen er. En als je geluk hebt, zie je een keizerlijke arend, de zeldzaamste roofvogel van Europa.
Dan is er de stad Cáceres. Een middeleeuwse stad zo goed bewaard dat ze hem gebruikten als filmlocatie voor Game of Thrones. Je loopt er door straten die er in de zestiende eeuw precies zo uitzagen. Stenen torens, paleizen, stille pleinen. En dan stap je de hoek om en zit er een tapasbar met een man die flamenco zingt terwijl jij een glas wijn drinkt voor twee euro.
Mérida heeft een Romeins theater dat tweeduizend jaar oud is en nog steeds in gebruik. Elke zomer zijn er voorstellingen. Je zit op dezelfde stenen als de Romeinen. Dat geeft je even een gevoel van hoe klein jij bent en hoe groot de wereld is.
En dan heb je nog Trujillo. Een piepklein stadje op een heuvel met een kasteel en een plein vol ooievaars die op de torens nestelen. Ooievaars overal. Op kerken, op lantaarnpalen, op daken. Het geluid van hun snavels klikken is het geluid van de lente hier.
De mensen
Maar het mooiste van Extremadura zijn de mensen.
Ik zeg dit niet omdat ik hier woon en dus positief moet zijn. Ik zeg dit omdat het waar is en omdat ik het nu met elf jaar ervaring kan zeggen.
De Extremeños zijn warm. Direct. Trots op wie ze zijn en waar ze vandaan komen. Ze klagen niet snel. Ze helpen graag. Als ik vroeger met mijn gebrekkige Spaans probeerde iets te regelen, waren ze geduldig. Ze lachten met me mee, niet om me. Ze corrigeerden me vriendelijk. Ze nodigden me uit voor hun feesten.
Het dialect hier heet Castúo. Het is een mengeling van Spaans en oude Portugese invloeden, vol afgeknipte woorden en zachte klanken. Maar al ga je één dorpje verder dan klinkt het al weer heel anders. En zo is dat ook overal in Spanje zo.
Er is een openheid hier die ik nergens anders zo heb gevoeld. Als nieuwkomer werd ik niet behandeld als een buitenstaander. Ik werd behandeld als iemand die er gewoon bij hoort vanaf dag 1. De kinderen ook, we werden enorm verwelkomd. En wij kregen het gevoel dat we er een familie van 700 personen bij kregen. Dat klinkt simpel. Maar het is een van de grootste gaven die dit land me heeft gegeven.
Maar kom niet midden in de zomer
Ik zou geen eerlijk verhaal schrijven als ik dit oversloeg.
Extremadura is warm in de zomer. Gelukkig is het een droge warmte, niet dat plakkerige wat je aan de kust vindt. Dus in de schaduw is het altijd prima. Maar niet rond 15 uur. Maar dan is het toch siesta tijd, dus zorg je dat je binnen bent en met de airco en heerlijk in de relax stand is het helemaal prima te doen.
Als je Extremadura wilt zien op zijn mooist, kom dan in de lente. Februari, maart, april, mei. De velden staan vol bloemen. Alles is groen. De temperaturen zijn perfect. De lucht ruikt naar lavendel en wilde kruiden.
Of kom in september, oktober. Dan is de temperatuur heerlijk. En nog steeds elke dag zon. De oogsten zijn binnen. De mensen zijn zoals altijd ontspannen en blij. De olijven worden geplukt.
Of kom in de winter. November en december zijn heerlijk. Mild genoeg voor een jasje en een wandeling. Soms koud genoeg voor een open haard en een goed glas rode wijn.
Wat elf jaar me heeft geleerd
Elf jaar Extremadura heeft me veel gegeven.
Het heeft me geleerd om langzamer te leven. Om meer te genieten. Om los te laten wat niet belangrijk is en vast te houden aan wat dat wel is. Het heeft me geleerd dat je de taal van een land niet perfect hoeft te spreken om er te leven. Dat fouten maken geen ramp is. Dat een lach universeel werkt. Dat je dorpsgenoten belangrijker zijn dan je dacht.
Werken in Spanje
Het heeft me ook een bedrijf gegeven. Want ik moest inkomen hebben. Dus begon ik, altijd samen met een Spaans iemand naast mij, alle mensen te leren hoe ze snel en makkelijk Spaans kunnen spreken in 8 weken, maar wel levenslang toegang. Zonder eindeloze grammaticaregels. Zonder dikke leerboeken. Gewoon stap voor stap, situatie voor situatie, alleen de hoognodige grammatica en de taal openen die dit prachtige land voor je ontsluit.
Inmiddels hebben meer dan 119.000 mensen meegedaan. Vanuit hun woonkamer in Nederland of België. En ze komen allemaal naar Spanje en velen regelen hun eigen leven. Ze praten met de dokter. Ze bestellen eten in een restaurant. Ze maken contact met buren.
Net zoals ik elf jaar geleden begon te doen, met een Vito-bus vol spullen en een hoofd vol dromen.
Blijf niet dromen
Als je denkt dat Spanje iets voor jou is, als je al een tijdje droomt van een langere tijd hier doorbrengen, of misschien zelfs wonen, dan zeg ik dit: wacht niet. Geef jezelf weer het gevoel dat je leeft. Ga het avontuur aan. Spanje heeft vele mooie regio´s. Kies gewoon eens niet voor de kust of toerisme. Maar rij rond en ontdek, de verschillen zijn zo groot tussen de ene en de andere regio.
En mijn favoriet Extremadura. Meer water dan waar ook in Spanje. Voor mij het mooiste stukje Spanje dat echt in mijn hart zit door de mensen, het leven en de omgeving. Een regio die de meeste mensen nooit ontdekken.
Gratis Challenge 5 dagen Spaans voor het ECHTE Leven
Doe je mee met mij Gratis Challenge: 5 dagen Spaans voor het ECHTE Leven van 25 t/m 29 mei. Je krijgt in je mail gratis Spaanse lessen, podcasts, video´s. Natuurlijk gaan we óók LIVE oefenen. www.supergoedspaansleren.nl/challenge of gelijk inschrijven via deze link: https://app.enormail.eu/subscribe/48698d6ecb15444390d3c56e4f7ee89a
NIEUW
En NIEUW: Spaans voor Studenten die op stage gaan, want in Spanje spreekt men geen Engels, ook de jongeren niet of nauwelijks. Download de Proefles: In 21 minuten een Spaans gesprekje voeren, speciaal voor studenten. www.supergoedspaansvoorstudenten.nl/gratis-proefles
Un beso,
Cintha 🧡
