arrow_drop_up arrow_drop_down

Het echte Spaanse leven - deel 1

In Spanje leer je even 10 stappen terug te doen. Wat is nou echt belangrijk? Waarom boos worden als je moet wachten. Laten we het beste ervan maken. Lekker even bijkletsen met elkaar in ons kleine lieve Spaanse dorpje.

Kort lontje?

Wat ben ik toch blij met de mensen om mij heen. Wat is het leven toch mooi, ook al is er gezeur om ons heen. Zie ik nog steeds mensen op Social media heel lelijk doen tegen elkaar. Met een kort lontje elkaar afzeiken. Maar eigenlijk denk ik dan, ach wat zielig. Je leven kan zo veel leuker zijn als je ervoor kiest om vrolijk en positief te zijn.

Tassen vol medicijnen

Vandaag liep ik de farmacia binnen, het best lopende bedrijf in ons dorp. Een dorpsgenote komt naar buiten met een tas vol dozen met pillen, zo zegt ze het eten is weer binnen. Ya tengo toda la comida, Ik moest zo lachen. Toen stond ik binnen en iemand moest haar medicijnen afrekenen, 20 cent hoor ik, veinte céntimos, Ik lach weer dubbel, zo dan, dat is nog eens leuk boodschappen doen. Haha.

La infanta Cintha

Vervolgens was de eigenaresse van de apotheek voor mij aan het bellen om m’n medicijnen weer te activeren op mijn seguridad social kaartje, ik moest m’n namen noemen. De ellende is dat in Spanje altijd alles officieel geregistreerd wordt zoals het op je paspoort staat. Nu heb ik nogal veel doopnamen dus die begon ik op te sommen, Hyacintha Jozefina Maria van Marrewijk. Zo zegt een dame in de farmacia, je lijkt la infanta wel haha, zo worden bijvoorbeeld Spaanse prinsesjes genoemd, nou toen kon je me opvegen.

Veinte céntimos?

Wat een lol, oh ja loop ik weg word ik gelijk al weer teruggebeld dat mijn medicijn weer is geactiveerd op m’n pasje. Ik weer terug naar de farmacia, sta ik buiten te kleppen, krijg ik een zacht tikje met een wandelstok op m’n kont. Staat daar één van de liefste knuffel opa’s van ons dorp. Ik zeg ga je mij nou slaan haha, mocht ik natuurlijk even voor om m’n medicijnen op te halen. Nou voor mij is het nooit veinte céntimos, maar goed.

Kletsen met je mondkapje

Wel lekker gelachen, overal waar ik kwam die ochtend maakte ik een zooitje ervan. Nu sta ik ook wel bekend bij mij cursisten als chaoot. Nou ik gooide in het dorp ook wat planningen in de war. Bij de bank was ik aan de beurt, iedereen staat natuurlijk braaf met z’n mondkapje buiten te wachten. Ik moest een bankrekening voor m’n bedrijf openen, want die wordt omgezet naar een S.L. dus zeg maar een B.V. in het Nederlands. Nou dat duurt wel even al die handtekeningen.

Geen korte lontjes

En de straat kwam steeds voller te staan. In Nederland gaan mensen geïrriteerd doen, maar in Spanje is het net als in de kroeg, iedereen gezellig kletsen. Toen ik uiteindelijk klaar was gooide ik de deur van de bank open, zo’n klein bank gebouwtje waar nu door corona 1 persoon tegelijk naar binnen mag. En ik zei lo siento mucho, en iedereen zegt, relax geeft niks het zijn nou eenmaal dingen die je moet doen. Dan denk, ja daarom ben ik zo gelukkig hier. Geen korte lontjes, gezellig, samen lachen. Echt heerlijk.

 

Maar weet je het is superleuk als je in zo´n echt Spaans dorp woont, maar het maakt het nog veel leuker als makkelijk Spaans kunt praten. En wat gaat er toch een geweldige wereld voor je als dat dan lukt.

 

Un beso y un buen fin de semana.
Cintha