Vanaf mijn eerste dag in Extremadura stopte ik met iets wat ik mijn hele leven had gedaan.
Ik zette geen wekker meer.
Niet omdat ik lui werd. Niet omdat ik niets te doen had. Maar omdat het gewoon niet meer nodig was. Het lichaam went aan het licht. Aan de warmte die de kamer binnenkomt. Aan de geluiden van vogeltjes die al vroeg op zijn. En op een gegeven moment word je wakker omdat je uitgeslapen bent. Niet omdat er een verplichting op je wacht.
Dat klinkt misschien stom. Maar als je het eenmaal kent wil je nooit meer anders.
Vakantiegevoel. Maar dan elke dag
Ken je dat gevoel in de eerste ochtend van je vakantie in Spanje? Als je naar buiten stapt en de warmte je tegemoet komt? Als je koffie drinkt op het terras en nergens naartoe hoeft?
Dat is hier gewoon maandag en dinsdag.
En woensdag. En donderdag.
De korte broek gaat aan in april en gaat pas in november weer uit. Soms later. De bbq staat klaar en je kijkt niet naar de weersapp want die heeft hier weinig te melden. Bijna altijd zon. Bijna altijd droog. Bijna altijd buiten.
Buiten ontbijten. Buiten lunchen. Buiten eten. Buiten zitten als de zon ondergaat en de lucht roze en oranje wordt boven de olijf- en palmbomen.
Elke dag opnieuw.
Maar laten we eerlijk zijn
Want ik wil je niet alleen het mooie verhaal vertellen.
Het leven in een Spaans dorp is ook gewoon... rustig. Heel rustig. Als je gewend bent aan de stad, aan agenda's vol afspraken, aan altijd wat te doen en te halen en te brengen, dan kan het hier even wat saai aanvoelen.
Er is geen hippe koffiebar op de hoek. Het dichtstbijzijnde grote winkelcentrum is een rit van een halfuur of meer. De supermarkt is klein. Het aanbod is beperkt. En op zondag is alles dicht. Echt alles.
De sociale kring is anders. Vanaf dag één heb je contact als je Spaans spreekt, maar echte vriendschappen dat duurt wat langer. Niet omdat Spanjaarden koud zijn. Integendeel. Altijd een knuffel en een kus. Altijd een vriendelijk gesprekje. Ik vond het altijd prima in het begin.
En als je de taal niet spreekt? Dan blijft er een muur staan. Een vriendelijke muur. Maar toch een muur.
Dan ben je de buitenlander die knikt en lacht maar niet echt meedoet. Die de grap niet snapt. Die niet begrijpt wat de buurman eigenlijk vertelt over zijn kleindochter. Die bij de bakker wijst in plaats van vraagt.
Dat is oké voor een week vakantie. Maar als je hier vaak verblijft of echt wilt leven? Dan wil je meer dan dat.
Wat er verandert als je de taal spreekt
Ik weet nog precies wanneer het kantelde voor mij.
Ik had keihard Spaans geleerd in 1996 op Mallorca, want ik moest en zou in 4 maanden Spaans spreken om met Spanjaarden te kunnen gaan werken. En ik liep een bar in en dacht, nu ga ik het gewoon doen. En ik zei iets in het Spaans. En ik kreeg gewoon antwoord. Echt alsof er vuurwerk ontplofte in mij. Ik was zo trots op mezelf. Spaans spreken hoeft echt niet perfect, dat merkte ik toen gelijk.
Het opent deuren die je niet eens wist dat ze er waren. Die vrouw op het plein die je altijd vriendelijk groet maar nooit meer dan dat. De buurman die ineens vertelt dat hij vroeger in Nederland heeft gewerkt. De cafébaas die je zijn favoriete verhaal vertelt.
Spanje is mooi van buiten. Maar van binnen is het nog veel mooier.
En van binnen kom je alleen als je de taal spreekt.
Hoe het dagelijks leven er hier echt uitziet
Mijn dag begint zonder wekker. Ik maak koffie. Ik ga naar buiten. Altijd naar buiten.
Ik word lekker wakker op het terras. We horen de vogels, echt heel luid. Heel relaxed hoor, om zo de ochtend te beginnen.
Dan ga ik eerst even sporten, wandelen met de honden, in de zomer even zwemmen. En dan werk ik. Want ja ik werk gewoon en veel. Het leven hier is geen permanente vakantie. Maar het voelt anders. Het voelt ook niet als werken, want ik bepaal zelf en die vrijheid vind ik magisch.
De natuur hier in Extremadura is spectaculair en bijna niemand weet het. Uitgestrekte landschappen. Ooievaars. Kraanvogels in de winter. Stilte die er altijd is.
En dan de middag. De uitgebreide maaltijd rond 14:30 uur. Altijd buiten als het even kan. En het kan hier bijna altijd.
Lekker eten, of de bbq gaat aan wanneer we er zin in hebben. Niet omdat het weekend is. Niet omdat de weersapp groen kleurt. Gewoon omdat het lekker is en omdat we er zin in hebben.
Dat is het leven hier.
Voor wie is dit leven eigenlijk?
Niet voor iedereen. Dat wil ik eerlijk zeggen.
Als je houdt van drukte en prikkels en altijd wat te doen dan kan het hier claustrofobisch aanvoelen. Zeker in een klein dorp ver van de stad.
Maar als je droomt van ruimte? Van tijd? Van buiten zijn en langzaam en ontspannen leven en echt contact met mensen om je heen? Dan is dit misschien precies wat je zoekt.
Of misschien ben je er nog niet helemaal klaar voor om de stap te zetten. Misschien heb je een tweede huis hier. Of je overwintert hier elk jaar. Of je bent gewoon verliefd op Spanje en je weet nog niet wat je ermee wilt.
Dat is allemaal goed.
Maar één ding maakt het verschil. Altijd weer. Voor wie hier woont en voor wie hier droomt van wonen.
De taal.
Spaans leren is niet moeilijk. Het is alleen nooit goed aangeboden
Ik hoor het zo vaak. Ik ben niet goed in talen. Ik heb het ooit geprobeerd maar ik snapte er niets van. Te veel grammatica. Te veel regels. En dan zeg je toch niets want je weet niet of het klopt. Ik heb 8 jaar Frans gehad op school, ik spreek geen woord Frans.
Ik heb 5 jaar Duits gehad en toen ik in Oostenrijk ski-les ging geven dacht ik alleen maar, waarom heb ik in godsnaam zoveel naamvallen gestampt. Die gebruik ik echt niet hoor in mijn dagelijkse leven.
Herkenbaar?
En zeker toen ik Spaanse kinderen Engels ging leren dacht ik alleen maar, wat een onzin. Zoveel grammatica terwijl ze nog niks kunnen zeggen in het Engels. Het probleem is de methode.
Want een taal leren zoals vroeger op school is als een jaar lang een kookboek bestuderen voordat je ook maar één ei bakt. Theorie op theorie op theorie. En dan sta je in dat café en weet je nog steeds niet wat je moet zeggen.
Ik doe het anders.
Vanaf dag één oefen je wat je leert. In echte situaties. Met echte zinnen. Een Spaans iemand spreekt het voor in het Spaans. Ik leg het uit in het Nederlands. En jij herhaalt het en gebruikt het meteen.
Na een week voer je al een gesprekje. Echt waar.
En na 8 weken als je consequent oefent? Dan ben jij degene die zomaar wat zegt in het Spaans. Die de buurvrouw verrast. Die meedoet aan het Spaanse leven in plaats van ernaast staat.
Het vakantiegevoel begint met één ding
Geen wekker zetten is heerlijk. De korte broek in april is heerlijk. Buiten eten terwijl de zon ondergaat is heerlijk.
Maar het allermooiste gevoel?
Dat je begrijpt wat er om je heen gezegd wordt. Dat je antwoord geeft. Dat die Spanjaard je aankijkt en denkt: hè hè eindelijk iemand die moeite doet en mij niet in het Engels aanspreekt. Deze guiri snapt het. Deze hoort erbij.
Dat is vrijheid.
En die vrijheid is dichterbij dan je denkt. www.supergoedspaansleren.nl/cursussen-overzicht en blokkeer jezelf nou eens niet. Het lukt namelijk iedereen als je maar regelmaat. Ik help al 10 jaar duizenden mensen, en mijn unieke methode met 8 ingebouwde trucjes werkt.
Altijd levenslang toegang. Altijd alles in je eigen tijd en tempo. Altijd hulp. En je vragen hoor ik altijd heel graag via info@supergoedspaansleren.nl
Un beso, Cintha
